Hopeless Puberty
05/07/2010 om 21:56 | Geplaatst in Mannen & vrouwen | 3 reacties
Ik dacht altijd dat ik een grote meid was. Veertien jaar en dwaas genoeg om te denken dat de wereld van mij was. Ik zocht ruzie met alles & iedereen, want ja, waarom niet? Hoe stoerder je was, hoe meer vriendjes & vriendinnetjes je had. Op die leeftijd dacht iedereen dat je met een attitude enorm ver kon komen. Alle fouten dingen werden als goed beschouwd en niemand kon ons wat wijs maken. School was niet belangrijk, integendeel. Met goede cijfers maakte je geen vrienden en hoe groter je bek, hoe minder snel anderen hun bek zouden open trekken. De wereld was van mij, tenminste, dat is wat de puberteit mij deed denken.
Gelukkig ben ook ik uit mijn puberteit gekomen. Het was niet altijd even makkelijk, maar uiteindelijk is het gelukt. Ik realiseerde me (op tijd) dat school eigenlijk het enige middel is dat een goede toekomst kan bieden. Als je eenmaal goed bent opgeleid, kan niemand dat van je afpakken. Nee, ook geen mensen die dénken dat de wereld van hun is. Het werd me duidelijk dat een attitude het alleen maar moeilijker maakt. Ruzies of een grote bek zullen je niet helpen. Because what goes around must come back around. Maar de puberteit is er natuurlijk niet voor niks. Het maakt je wie je uiteindelijk bent, toch? We experimenteren en komen erachter welke dingen we belangrijk vinden. Onze waarden & normen zullen worden bijgewerkt door de dingen die we meemaken. Mensen zullen je kwetsen, dat hoort erbij. Maar uiteindelijk maken al die dingen je, tot wie je bent. Alle ruzies, attitudes, alle fouten dingen. Je zult leren te geven & te nemen, inplaats van alleen te nemen. You’ll realise that because of all those walls you’ve build (even though they were build to keep them out), you’ll sit alone, because you’ve only boxed yourself in.
Maar er zijn ook mensen die nooit uit hun puberteit komen. Meiden die na al die jaren nog steeds dezelfde spelletjes spelen. Ze denken zichzelf om hoog te kunnen werken door anderen naar beneden te halen. Ze denken dat ze zonder school maar mét attitude ook ver zullen komen. De wereld is van hún en er is geen plaats voor anderen. De spelletjes worden viezer en wanneer niemand ze meespeelt, zullen ze ervan uitgaan dat het ze weer is gelukt. “Hoe groter mijn bek, hoe minder snel anderen hun bek open trekken”. Maar ze begrijpen het verkeerd. De rest is over hun puberteit heen gegroeid. Ze richten zich op andere dingen, zoals school en werk. Belangrijkere dingen. Ze begrijpen dat de wereld meer is dan hunzelf, ze zijn niet dé wereld maar slechts een klein deel. En in de toekomst, zal dat verschil duidelijk te zien zijn.
Wat me niet groot heeft gemaakt, kan me ook niet klein maken. Een zin die ik laatst ergens tegen kwam en die zichzelf nog steeds herhaald in mijn hoofd. Ik trek me veel aan van anderen maar na het lezen van deze zin, vraag ik me af; waarom eigenlijk? Mensen van wie ik hou hebben mij groot gemaakt, mensen die me nooit zouden laten vallen. Mijn kennis maakt mij groot & mijn vaardigheden. Niet mijn attitude of mijn grote bek. Dus alleen mijn familie, vrienden, kennis & vaardigheden kunnen mij klein maken. En die andere meiden? Die zijn groot gemaakt door hun attitude en grote bek en dat zal hun dus ook klein kunnen maken. Het is alleen afwachten wanneer er iemand langs komt met een grotere attitude of grotere bek..
How to deal with it?
30/05/2010 om 17:31 | Geplaatst in Algemeen | Een reactie plaatsen
Mijn lieftallige broertje heeft het behoorlijk zwaar met zijn drie zussen. Hij moet al zeven jaar lang ons gezeur aanhoren over de dingen waar hij werkelijk waar helemaal niks om geeft. Vooral dingen als kleding & make-up komen voor hem iets te vaak voorbij en soms zijn vragen als “mag ik je haar doen?” zelfs niet te vermijden. Toch vraagt hij ons af en toe of we mee gaan naar een voetbalveldje, een aantal straten verder, om een potje te voetballen. Alleen mag hij er nog niet heen lopen, dus dat is geen optie. Op zich hartstikke leuk, maar negen van de tien keer zeggen wij ‘nee’. We kunnen er niks aan doen, we zijn nou eenmaal meiden! We houden er niet zo van om over de grond te rollen, om onszelf op de grond te laten vallen om goals te voorkomen & constant achter een bal aanrennen doet ons een beetje voelen als een hond. We kunnen er echt niks aan doen. Maar nou blijft mijn broertje natuurlijk een jongen, dat betekend dat voetbal altijd een deel zal zijn van hem. Iets waar wij niks aan kunnen veranderen, dat is nou eenmaal genetisch bepaald. Vrouwen houden van mannen, mannen houden van voetbal. Maar aangezien wij dus niet echte voetbal chickies zijn, nodigt hij vaak vriendjes uit om bij ons te komen spelen of ze spreken met z’n allen af bij het voetbalveldje.
Afgelopen week kwam er weer een vriendje mee naar huis en nadat ze binnen wat hadden uitgerust van school, besloten ze in de tuin een balletje te gaan trappen. Ze hadden twee goaltjes neergezet en begonnen als twee gekken tegen die voetbal te trappen. De kleine mannetjes missen vaak het bal-trap inzicht. Ik bedoel dat ze niet zo goed weten hoe hard ze de bal moeten trappen en waar die bal vervolgens heen vliegt. Meestal gaat het goed, het is slechts een aantal keer fout gegaan. Ja, de bal is weleens over de schutting van buren heen gevlogen, kan gebeuren. Deze keer was het inzicht ook niet echt aanwezig. Een van de jongens gaf de voetbal een flinke trap en als gevolg daarvan schoot de bal over het hek bij de buurvrouw. Iets wat werkelijk bijna nooit gebeurt. Ze waren al een beetje geschrokken dat de bal ‘plotseling’ weg was, maar toch besloten ze samen aan te bellen om de bal terug te vragen. Ze zette hun liefste gezichtje op, in de hoop dat dat ze ook nog een beetje zou helpen. Netjes vroegen ze of ze alstublieft de bal terug mochten, omdat ze hem perongeluk eroverheen hadden geschopt. En het antwoord wat ze kregen was ongelooflijk. “Nee, je krijgt ‘m niet. Dan had je die bal er maar niet over heen moeten schoppen”. Ze liet ze er nieteens op reageren en voordat ze het doorhadden was de deur alweer dicht. I was shocked!
Ik gok dat ze rond de midden zestig zit en ze leidt zeker niet aan dementie, dat kan dus geen rol spelen bij haar belachelijke reactie. Maar serieus, zie je het al voor je? Twee jochies van zeven die vragen of ze alstublieft hun bal terug mogen en vervolgens keihard een dicht gegooide deur als antwoord krijgen. Ze heeft trouwens zelfs zelf kleinkinderen, ook twee jongens. Zouden die nooit een bal bij de buren hebben geschopt? Echt waar, ik snap er werkelijk niks van. Het liefst zou ik bij haar aanbellen en haar eens duidelijk maken wat haar gedrag voor gevolgen kan hebben. Maar ik weet wat er dan gebeurt, dan is het de jeugd van tegenwoordig. Dan zullen er vingertjes naar mij gewezen worden, omdat we nou eenmaal het gedrag van anderen niet kunnen veranderen, en het enige wat we kunnen doen is het accepteren. Oneerlijk, echt waar. Onaardige mensen, hoe gaan we ermee om?
Yes or No?
12/04/2010 om 18:30 | Geplaatst in Maatschappij | Een reactie plaatsen
Donor worden? Ach, dat kan altijd nog. Dat is de reden waarom ik er nog nooit echt bij heb stil gestaan. Mijn leven is nog lang niet voorbij, dus waarom nu al die keuze maken. Tijd genoeg. Ja, dat is wat ik dacht. Een beetje naïef, want wat nou als..
Haar naam was Lisa, ze had Diabetes en Cystic Fibrosis. Dat laatste is iets waar ik tot kort geleden nog nooit van had gehoord. Het is een aangeboren en erfelijke aandoening, er gaat er iets mis bij de aanmaak van slijm. De klieren in het lichaam maken namelijk abnormaal taai slijm aan. Dit gebeurt onder andere in de longen, darmen, alvleesklier en lever. Dit meisje stond al twee en een half jaar op de wachtlijst voor een longtransplantatie. Ze hield al die tijd een blog bij.
7 augustus 2008
Het is gelukt! Ik sta op Hoog Urgent, Internationale lijst! Dit is de hoogste lijst waar je op kan komen. Wel is het zo…….. Ik mag niet meer naar huis. Moet dus tot aan mijn oproep in dit ziekenhuis blijven. En daar heb ik het nu toch wel moeilijker mee dan ik had verwacht…. Maar! Ben wel ontzettend blij met deze plek op de HU lijst. Dus……..Spelen jullie met mij deze finale?! Want die gaat dus nu beginnen. Het is nu erop of eronder. Dit streep ik door, omdat finale’s er zijn om te winnen, dus dat doe ik ook!
Op haar blog schrijft ze bij haar profiel: “Via deze weg probeer ik daarom iedereen op de hoogte te houden van mijn leven op weg naar dit nieuwe begin.” Een nieuw begin.. Maar een dag na haar twintigste verjaardag overlijdt ze, op 13 augustus 2008. Ja – na twee & een half jaar keihard knokken, overlijdt ze alsnog. Nadat ik haar blog had gelezen, besefte ik me pas wat je als donor kan betekenen voor iemand anders. Bovendien kan het leven zo voorbij zijn, kijk bijvoorbeeld eens naar het nieuws hoeveel mensen er overlijden. Je realiseert het je niet, maar ook jou kan dit overkomen. Een weetje: in Nederland overlijden er gemiddeld 393 mensen per dag. Dat zijn 393 mensen die iets bijzonders kunnen betekenen voor iemand anders. Mensen die iemand anders een nieuwe kans kunnen geven, maar slechts een klein deel doet dat ook werkelijk. Waarom? Ik denk dat het komt omdat je er niet zo snel bij stil staat. Bijna niemand beseft zich dat het leven elk moment voorbij kan zijn en dat je als orgaandonor echt een enorm verschil kan maken.
Ze heeft mij in ieder geval overtuigd.. Op de site jaofnee.nl kan je aangeven of je een orgaandonor wilt worden.
Blog op Wordpress.com. | Thema: Pool door Borja Fernandez.
Entries en reacties feeds.
